Archiwum kategorii: Wszystkie

Oszczędzanie, Wszystkie

Jak zaoszczędzić 245zł na biletach ZTM

  W niedługim czasie czeka mieszkańców Warszawy (i okolic oczywiście) kolejna podwyżka cen biletów. Nowy cennik wchodzi w życie już 1 stycznia 2013. Nie będę się tu rozpisywał o powodach podwyższenia cen, bo są one dla ZTMu oczywiste – podnosimy ceny, bo mamy i tak najniższe w porównaniu do innych europejskich stolic. A przecież do Europy dążymy 🙂

Ponieważ jedyne co może uchronić nas przed podwyżką, to zapowiadany na grudzień koniec świata, to jednak gdyby on nie nastąpił, możemy w prosty sposób zmniejszyć nasz ból związany z podwyżką, a jednocześnie w naszej kieszeni pozostanie aż 245zł !

Jak to zrobić i czy każdy może tyle zaoszczędzić? Otóż każdy może coś ugrać, a najwięcej osoby kupujące bilety na drugą strefę. W ich przypadku oszczędność może być większa, niż oszczędności "pierwszo-strefowców". W przypadku osoby poruszającej się w 1 strefie, oszczędność może sięgnąć 82zł. Zakładam, że 99% mieszkańców kupuje bilety 90dniowe, gdyż wychodzą one znacznie taniej niż 30 dniowe (różnica w cenie to około 40%). Niemniej, jeżeli jeszcze nie kupujesz biletów 90-cio dniowych tylko 30-to, to szybko zmień swoje nawyki :). W dalszej części zajmę się tylko biletami długookresowymi. Poniżej wyciąg z cenników dotyczący interesujących nas biletów:

  Cena do 31 grudnia 2012 Cena od 1 stycznia 2013
Bilet 90 dniowy I strefa 220 zł 250 zł
Bilet 90 dniowy II strefa 370 zł 474 zł

Ważnym dla nas faktem jest to, że na Karcie Miejskiej można przechowywać jednocześnie dwa bilety tego samego rodzaju. Drugim faktem, który tu wykorzystamy jest możliwość zakupienia biletu przez Internet. A jak nietrudno się domyśleć, kupując przez Internet możemy skorzystać z płatności kartą i ofercie Alior Sync, czyli zwrotu 5% za zakupy w Internecie. Przepis jest dziecinnie prosty i wygląda tak:

  •  w chwili gdy kończy nam się aktualny bilet (ale jeszcze w tym roku 2012)  kupujemy za pomocą karty Alior Sync poprzez stronę ZTM bilet 90 dniowy (na I lub II strefę) w cenie 220zł lub odpowiednio 370zł (możemy to zrobić na kilka dni wcześniej niż bilet wygaśnie),
  • tak zakupiony bilet aktywujemy w na stacji metra (dobrze, że poprzedni bilet jeszcze nie wygasł, bo jakbyśmy dojechali na to metro ;p),
  • gdy upłynie ważność poprzedniego biletu (tego, którego zostało nam kilka dni), ponownie kupujemy bilet 90 dniowy (nadal w roku 2012) po starej cenie 220zł lub 370zł,
  • aktywujemy ten bilet na stacji metra (pamiętając aby to zrobić nadal w roku kalendarzowym 2012),
  • w ten sposób zakodowaliśmy i aktywowali na karcie miejskiej dwa bilety 90-cio dniowe po starej cenie wraz z rabatem 5%.

Podsumujmy aktualny stan: wydaliśmy na bilety 440zł (lub 740zł) i otrzymamy zwrot 5% za płatność kartą, czyli odpowiednio 22zł lub 37zł. Gdybyśmy jednak zakupili te same bilety ale po 31 grudnia i nie skorzystali z notabene, kończącej się dla wielu promocji Alior Sync, zapłacilibyśmy za bilety: 500zł lub 948zł. Zatem nasze oszczędności to dla osób poruszających się w pierwszej strefie wynoszą 82 zł, a dla osób korzystających z biletów w II strefie: 245 zł.

Jedyna trudność w tej metodzie, to tzw. timing. Należy pamiętać, że zakupy trzeba wykonać jeszcze w tym roku, a co ważniejsze, zakupione bilety muszą być aktywowane także w tym roku. I na koniec ostatnia podpowiedź. Jeżeli aktualny bilet kończy czy się dopiero w styczniu, to być może warto go będzie zwrócić w okienku ZTM (otrzymuje się w większości refundacje biletu) i następnie przystąpić do działania opisanego powyżej.

Technologia, Wszystkie

MTS 2012, czyli moja krótka, subiektywna relacja (cz. 1)

2 komentarze

Czym jest MTS? Według samych organizatorów: Microsoft Technology Summit to dwudniowa konferencja, organizowana na szeroką skalę, która co roku gości kilka tysięcy uczestników. Jest to jedyne takie wydarzenie w Polsce, okazja do zdobycia cennej wiedzy z zakresu IT, niezwykłych doświadczeń i ciekawych kontaktów.

No dobrze. Teorię już znamy. Zastanówmy się teraz, czy teoria idzie w parze z praktyką i czym tak naprawdę był tegoroczny (7 już z kolei w Polsce) MTS. Zacznijmy więc od początku. W tym roku konferencja odbyła się w halach Expo XXI (cóż za nowość ;p). Pierwszego dnia prezentacja wstępna zaczęła się o godzinie 9.30, a ostatnia o 17.00. Prezentacje, sesje czy prelekcje odbywały się w 1h blokach rozdzielonych czymś co organizatorzy nazwali przerwą kawową. Osobiście nazwałbym to przerwą na uzupełnienie płynów. Była również przerwa lunch'owa i wykłady eksperckie. Właściwie ta cała nomenklatura nazewnicza do mnie nie przemawia, ale o tym za chwilę…

Drugi dzień zaczął się sesjami o godzinie 9.00 i zakończył sesją o godzinie 17.00. Czyli ogólnie nic szczególnego. Plan był taki, że uczestnicy udają się na wybrane wcześniej sesje, tam chłoną wiedzę, a następnie wracają na przerwę kawową do strefy głównej, gdzie mogą zapoznać się ofertą partnerów MS, którzy dorzucili się do organizacji konferencji. No i to jest ta teoria (w skrócie). Teraz praktyka.

Idziemy na sesje, uff… nawet są miejsca siedzące dla każdego, choć kilka osób zawsze garuje pod ścianą (ale w to nie wnikam, może lubią :). Niektóre sale konferencyjne źle odgrodzone pozwalały uczestniczyć w 2 szkoleniach jednocześnie – i słychać prelegenta z za ściany i tego, którego byśmy chcieli. No, ale to tylko drobnostka. Po zakończeniu sesji udajemy się na halę tłumu. Hala tłumu charakteryzowała się tym, że większość jak nie wszyscy poszukiwali pożywienia. Niestety muszę dodać, że w większości przypadków bez pozytywnych rezultatów. Krążyły między uczestnikami pogłoski, że były jakieś ciasteczka do kawy, że jakieś bułeczki do zjedzenia na śniadanie. Ciężko jednak te doniesienia potwierdzić. Ci, którzy stracili już nadzieje, na zaspokojenie głodu udali się w kierunku stoisk partnerów biznesowych MS. Czym charakteryzowały się stoiska? Ano, głównym ich zadaniem nie było dostarczyć informacji o produktach, a pozyskać dane osobowe uczestników konferencji. Jak? Poprzez proste, często nawet niezbyt przemyślane ankiety i kuszenie ankietowanych nagrodami w konkursach. Zatem chmary wygłodniałych programistów, specjalistów IT i innych niezbyt ogolonych Panów wypełniało dzielnie ankiety mając nadzieje na drogocenne nagrody. Żeby nie było, nagrody były, myślę że rozlosowano około 30 – 50 nagród w sumie. Kilka ankiet wypełnione, jedzenie nie znalezione, to można wracać na kolejną sesję…

Sesja jak sesja, czasem lepsza, czasem gorsza. Więcej szczegółów przedstawię w tygodniu, w kolejnym wpisie. Chcąc nie chcąc, na godzinę 13.00 przygotowany był lunch, zatem wygłodniali specjaliści IT mogli się posilić. Ba, katering ponownie zadbał o zdrowie uczestników i nie pozwolił nikomu na przejadanie się. Pudełeczko jedzonka w łapę i na konsumpcja na stojaka. Zawartość pudełeczka czasem była dość zaskakująca. Przykładowy strogonoff, który w większości kojarzy się z wołowiną i porcją ziemniaków, wyglądał jak 16 sztuk świderków makaronowych (zamiast ziemniaków), biały sos pieczarkowy (???) i kawałki mięsa, które musiały być kurczakiem… Posilonym, można iść na kolejną prezentację.

Pierwszego dnia na zakończenie odbyła się część nieoficjalna. Właściwie nie rozumiem o co chodziło. Postawiono dwa nalewaki z piwem i… właściwie to wszystko. Wyobraźcie sobie 3000 osób w dwóch kolejkach aby dostać swoje 0,3l piwa. Stanie w kolejce trwało, trwało, trwało… Ci, którzy myśleli że wezmą jedno piwo i od razu ustawią się w kolejce po następne i tak większość czasu stali o suchych pyskach. Nie mam pewności, ale wydaje mi się, że na podsumowaniu było powiedziane, że uczestniczy wypili około 300l piwa. Czyżby do plastikowego kubeczka 0,3l cierpliwości wystarczyło co trzeciemu uczestnikowi? Miłą atrakcją i niespodzianką były hot-dogi. O tak, około 20 sztuk. Kto się załapał? No i oczywiście kawałek tortu z okazji 20 lecia Microsoft w Polsce. Ale jak się stoi w kolejce po piwo, to się tortu nie je ! I to by było na tyle z pierwszego dnia.

Drugiego dnia przezornie wybrałem się z zapasem kanapek. Jedyną różnicą w porównaniu do dnia pierwszego konferencji, był brak części nieoficjalnej. Właściwie nie wiem po co ona była. Żeby porozmawiać ze znajomymi, znacznie lepiej było wyjść i podejść do knajpki, gdzie nie trzeba 30 minut spędzić w kolejce po piwko. Podsumowanie drugiego dnia jest proste. Wyglądało to tak: sesja -> spęd na halę uzupełniania płynów (woda, herbata, sok, kawa) -> sesja -> itd.

Nie można zapomnieć o materiałach szkoleniowych, które każdy uczestnik mógł odebrać. Materiały te składały się z plecaka, kilku gazet z dziedziny IT i garści ulotek reklamowych partnerów biznesowych MS. Osobiście czuje jakiś niedosyt w kontekście merytoryczności materiałów szkoleniowych.

Podsumowując tą część: Za niecałe 800zł można było:

  • uczestniczyć w 10 sesjach,
  • otrzymać plecak pełen makulatury (btw: kto lubi to czyta, kto nie lubi nie czyta, ale z plecaka każdy będzie zadowolony :),
  • przekazać swoje dane do przetwarzania w celach marketingowych całej gromadzie firm,
  • wypić kawę, herbatę, wodę, sok w ilościach nieograniczonych,
  • mieć niepewną przyjemność zjeść 2 lunch'e,
  • porozmawiać z ekspertami,
  • pogadać ze starymi znajomymi

Niewątpliwie najważniejszym elementem był udział w sesjach szkoleniowych. Ale czy ich strona merytoryczna była warta poświęconego czasu i pieniędzy? O tym następnym razem.

Pręgierz, Wszystkie

Idealne miejsce na wesele dla zwolenników 4×4

3 komentarze

Na wstępie chciałbym podkreślić, że poniższy wpis nie jest żadnego rodzaju krypto reklamą ani nie ma na celu oceniania opisanej miejscówki.

Poszukując miejsca na zorganizowanie imprezy weselnej, polecono mi miejsce opisywane jako nadzwyczaj urocze oraz charakteryzujące się bardzo dobrym współczynnikiem ceny do jakości. Nie sposób było nie sprawdzić takiej okazji. Już sama nazwa – Rajska Wyspa powoduje, że mamy bardzo dobre skojarzenia. Czyż nie wygląda uroczo?

Podekscytowani, pojechaliśmy na miejsce obejrzeć wszystko na własne oczy…

… wróciliśmy …

… nadal żyjemy !

Osoba, która polecała nam to miejsce zapomniała dodać jednego, dość istotnego szczegółu. Otóż przymiotnik „rajska” jest inaczej rozumiana przez zwykłych zjadaczy chleba, a pasjonatów survivalu i off-road’u ! To czego nie widać na pierwszy rzut oka na załączonym zdjęciu jest niestety widoczne na żywo. Dlatego pierwsza „mądrość” dla wszystkich: rzeczywistość rzadko przystaje do prezentacji cyfrowych czy słownych przekazów. Nie wierzcie też za bardzo stronom internetowym właścicieli, bo tam też bywają błędy (umyślne lub nie).

A co było pomiędzy: pojechaliśmy … wróciliśmy? Poniżej pełna relacja.

Na zwiedzanie wybraliśmy się około godziny 19-tej. Uzbrojeni w dane adresowe ze strony internetowej wsiedliśmy do samochodu i wprowadziłem adres do nawigacji. Pierwszy zonk. Taki adres nie istnieje. No dobra, mogę zrozumieć, że nie ma numeracji ulic, ale że nie ma danej ulicy w ogóle? Hmmmmm… Właściciel podaje adres Łubaszyn, ale jest tylko ulica Łubuszan. No to jedziemy na Łubuszan, bo taka ulica istnieje. Drugi zonk: ostatni numer w nawigacji to 68, a lokal znajduje się pod numerem 70. No dobra, może to wyspa, to ktoś zapomniał o tym numerze. Zatem jedziemy…

Dotarliśmy do numeru 68, a tu kolejny zonk: nie ma nic, tylko droga w las.

 

Skręciliśmy zatem w jedyną drogę boczną (widoczną na środku zdjęcia). Niestety po przejechaniu około 500m okazało się, że to droga do jakiejś fabryki chemicznej, bo zapach był nie do zniesienia. Zatem zawracamy. Jeśli nie w prawo, to jedziemy dalej drogą w las. Czy jechaliście kiedyś wąską asfaltówką o godzinie 20tej przez las? Wygląda to mniej więcej tak.

 v

Po przejechaniu jakiś 2km zwątpiłem. Żadnego kierunkowskazu, żadnej drogi bocznej. Nic… Telefon do właścicieli. Trzeba skręcić w drogę prowadzącą do lasu, gdy będzie widać jezioro… Czy wiecie jak wygląda w nocy jezioro przedzierające się przez las?! Mniej więcej jak to zdjęcie powyżej, tylko bez świateł. Ewentualnie jeśli ktoś by chciał, mogę podesłać zdjęcie czarnej planszy! No, ale jedziemy dalej i zawracamy. Jadąc 30 [km/h] na światłach drogowych, próbujemy znaleźć jakąś drogę do lasu. Nie jest to łatwe. W pewnym momencie dostrzegam leśną dróżkę. Zdesperowany postanawiam w nią wjechać. Po dziesięciu sekundach zaczynam żałować swojej decyzji. Jadę leśną ścieżką, podwozie szoruje o mniejsze lub większe konary, dróżka jest tak wąska, że wystarcza jedynie na 1 pojazd, a opcji zawrócenia nie ma – dookoła blisko rosnące drzewa. Decyzja: cofać 100m czy może jechać dalej? Ponieważ cofanie było ryzykowne – z przodu mam światła drogowe, to cokolwiek widzę w tym lesie, z tyłu tylko cofania, nic nie będzie widać. Jedziemy zatem dalej.

A im dalej w las, tym więcej drzew…

Po przejechaniu jakiegoś kilometra zaczynam się naprawdę denerwować. Gdzie do cholery jestem. Oczywiście wg nawigacji, gdzieś w lesie i poruszam się cały czas wokoło jeziora. W pewnym momencie dostrzegliśmy światła, a na dodatek droga zaczęła prowadzić w tym kierunku. Dojechaliśmy… gdzieś… Chyba na czyjeś prywatne podwórko… Jakiś duży budynek, wygląda na pieczarkarnie, obok wiata blaszana z kilkoma samochodami, jakieś graty na podwórku, no i prywatny dom. Ups… musieliśmy zabłądzić. No ale nic, zapytamy właścicieli gdzie jesteśmy i jak trafić tam gdzie chcemy. Jakie było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że to jest właśnie to miejsce. Dalej już poszło z górki. Lokal jak lokal, ceny jak w innych miejscach (czyli mit o niskich cenach prysł), pokojów gościnnych nie widzieliśmy, bo były rzekomo zajęte. Nie mam podstaw aby nie wierzyć. Niemniej kilka elementów nas zdecydowanie odrzuciło.

Być może okoliczności przyrody są piękne, ale w dzień, gdy jezioro widać. W nocy (czyli większość czasu imprezy) jest jednak ciemno. Teren nie jest w żaden sposób ogrodzony, więc biorąc dobry rozpęd, do tego kropelka wódki i pływamy w jeziorze – rodzicom z dziećmi współczuje całonocnego pilnowania pociech, aby przypadkiem nie oddaliły się w kierunku wody (która skądinąd okala całą wyspę). Bałagan na podwórku ! Nie wiem czym mógłbym wytłumaczyć? Taka sceneria nie pasuje do białej sukni ślubnej. Całość udekorowana jest przysłowiową wisienką na torcie. Bo gdyby przed weselem dużo popadało, to leśne dróżki dojazdowe zamieniają się w błotne potoki i… no właśnie jak wtedy dojechać? O ile nasi goście nie są miłośnikami offroad’u i nie cieszą się na myśl, że będą wypychać utaplani w błocie po pachy swoje pojazdy mechaniczne, które się na bank zakopią, to możemy mieć bardzo niezadowolone towarzystwo na powitalnym rosole. Po wyobrażeniu sobie powodzi, gubiących się w lesie dzieci, tonących pijanych wujków itp. byliśmy i tak bardzo szczęśliwi. A to dlatego, że znaliśmy już drogę powrotną i wiedzieliśmy jak wrócić do domu !

I na koniec podkreślę, żeby nie było. Na pewno impreza w takim miejscu może okazać się bardzo fajna i nikomu nic złego się nie stanie, ba wesela są tam organizowane i nie słychać o tym, aby coś złego się stało. Są też osoby, które polecają to miejsce, więc proszę nie traktować mojego opisu jak czegoś co was zniechęci. Wręcz przeciwnie, poszukiwacze adrenaliny, mogą znaleźć coś ekstra, czego zwykły lokal gastronomiczny im nie starczy.

Powodzenia !

Polecam również serie artykułów:

Ekologia, Oszczędzanie, Wszystkie

[Eko] Ile prądu zużywamy?

2 komentarze

Zatem może warto popatrzeć na swój rachunek za prąd i zdecydować czy warto szukać oszczędności, czy lepiej odpuścić?

Wg oficjalnych statystyk gospodarstwo domowe 2+2 zużywa rocznie 1900 kWh (co ciekawe, na obszarach wiejskich jest to już 2100 kWh rocznie). Wg bloga mojego znajomego, jego 4 osobowa rodzina zużywa miesięcznie około 210kWh, czyli niewiele ponad 2500 kWh rocznie. Jak widać od przeciętnej rodziny Kowalskich są 31% bardziej rozrzutni :). Ale czy to dużo?

Ciąg dalszy 'statystyk dla statystycznych kowalskich’.

Niskie zużycie Średnie zużycie Wysokie zużycie
1-osobowe gospodarstwo domowe
mniej niż 800 kWh 800 – 1,400 kWh więcej niż 1,400 kWh
2-osobowe gospodarstwo domowe
mniej niż 1,100 kWh 1,100 – 1,700 kWh więcej niż 1,700 kWh
3-osobowe gospodarstwo domowe
mniej niż 1,400 kWh 1,400 – 2100 kWh więcej niż 2100 kWh
4-osobowe gospodarstwo domowe
mniej niż 1,700 kWh 1,700 – 2,500 kWh więcej niż 2,500 kWh

Praktyczną opcję rodziny 2+2 już znamy. Poznajmy teraz wersję 1 i 1+1 🙂 W obu przypadkach jedynym źródłem energii w gospodarstwie jest prąd (bez gazu, czy też węgla).

Gospodarstwo 'single’ Gospodarstwo 1+1
Rok 1: 810 kWh Rok 1: 1098 kWh
Rok 2: 913 kWh Rok 2: 1146 kWh

Jaki z tego wniosek? Są pewne granice, które przekroczyć jest ciężko. A statystyki mówią jedną użyteczną rzecz. Jeśli jesteś w grupie wysokiego zużycia będzie Ci łatwo zrobić oszczędności. W przypadku średniego zużycia edukacja całej rodziny jest nieodzowna w celu poczynienia oszczędności. Jeśli już teraz plasujesz się w kategorii zużycie niskie poniesiesz większe koszty wymiany sprzętu na 'ekologiczny’ niż uda Ci się zaoszczędzić.

Jest też drugi ważny wniosek. Każdy następny domownik to minimum + 300kWh rocznie. Pierwszy natomiast pożera aż 700kWh. Z matematycznego pkt widzenia najbardziej opłacalny wariant, to zostawić żonę w domu, a samemu się wyprowadzić. Z 1100 kWh rocznie powinniśmy zejść do 300kWh 😉 I to się nazywa oszczędność !

Bonus:
Szukając oszczędności nie raz nasz wzrok skieruje się w kierunku lodówki. Czy to urządzenie zużywa dużo prądu? Czy zapewnienia producenta o rocznym zużyciu energii można traktować poważnie? Postanowiłem to sprawdzić na przykładzie 3 letniej lodówki zakupionej w sieci sklepów IKEA. Parametry produktu kryjącego się pod marką Frostig (z tego co pamiętam są to lodówki firmy Elektrolux robione dla IKEI) to: klasa energetyczna A, roczne zużycie energii 310 kWh.

Mój pomiar trwał około 2 miesiące, a dane zostały spisane dwukrotnie. Pierwszy raz po 30 dniach, drugi po kolejnych 34 dniach. Poniżej wynik eksperymentu:

Liczba dni Zużycie [kWh] Estymacja roczna [kWh]
Pomiar 1 30 27,55 335,2
Pomiar 2 33 27,55 319,24

Wynik jest zaskakująco zbieżny z tym co deklaruje producent lodówki. Zużycie energii elektrycznej w okolicach 310-320 kWh rocznie. Przy aktualnych cenach prądu, wychodzi około 170zł za rok użytkowania lodówki. Drążąc dalej ten temat, do końca roku powinienem przeprowadzić pomiar na zgoła odmiennym sprzęcie – chłodziarka Husqvarna, wiekowa… ponad 25 lat, z grubą warstwą szronu wewnątrz. Jak myślicie, ile takie urządzenie może pożerać naszych pieniędzy? Macie jakieś propozycje?

Biblioteka, Wszystkie

Aktualizacja bazy tytułów dla Bibliotekarza

2 komentarze

Cóż, to nie jest sam Bibliotekarz, ale mam nadzieje, że będzie pozytywną jaskółką.

Niestety nie jestem w stanie napisać, co jest powodem takiego zaniedbania projektu, ale gdyby to tylko ode mnie zależało, to pewnie mielibyśmy już wersję 3.0. Ale do rzeczy.

Poprzednia baza danych zawierała 70 013 pozycji. Nowa to: 100 613. Yep, przekroczyła 100tyś i tym samym instalator zajmuje już 14MB. Powoli robi się „kobylasto”. Niemniej zawarte w bazie dane pochodzą z ponad rocznej zbiórki. Baza zawiera również 8tyś pozycji, których program Bibliotekarz nie potrafi z sam siebie pobrać z Internetu.

Pozdrawiam.